Inzulin je peptidni hormon kojeg luče β-stanice gušterače, a njegova glavna uloga je regulacija koncentracije glukoze u krvi i metabolizma ugljikohidrata i masti. Inzulin omogućuje ulazak glukoze u stanice, i njezino iskorištavanje ili sintezu glikogena koji služi za pohranu glukoze u stanicama. Inzulin potiče stvaranje masti i smanjuje njihovu razgradnju u masnom tkivu. 

Postoji dnevni ritam izlučivanja inzulina, a njegovo lučenje potiče povećana koncentracija glukoze u krvi, kortizol, hormon rasta, estrogen i crijevni inkretin. Kod poremećaja u lučenju inzulina dolazi do razvoja šećerne bolesti tj. dijabetesa. Kada inzulina nema dovoljno ili se ne izlučuje onemogućen je ulazak glukoze u stanice zbog čega se povećava koncentracija glukoze u krvi. Uzrok nastanka dijabetesa može biti i razvoj inzulinske rezistencije odnosno neodgovarajućeg odgovora tkiva na inzulin. 

Kod osoba sa šećernom bolesti tipa I uzrok nastanka dijabetesa je razvoj protutijela koja uzrokuju oštećenje i uništenje β-stanica i nedostatak inzulina. Iz tog razloga pacijenti moraju unositi egzogeni inzulin, što je ponekad potrebno i kod pacijenata sa šećernom bolešću tipa II. 

Nakon terapije inzulinom također može doći do autoimunih reakcija i posljedičnog razvoja protutijela na inzulin. Kod pacijenata sa šećernom bolesti tipa I antitijela protiv inzulina mogu biti prisutna i prije početka terapije egzogenim inzulinom. 

Dokazivanje prisutnosti protutijela na inzulina značajno je kod procjene inzulinske rezistencije, hipoglikemije osoba bez dijagnoze šećerne bolesti, klasifikacije šećerne bolesti i odabira terapije.